Frode Granhus - Trumniarz/ Recenzja

Kolejna powieść ze śledczym Rinem Carlsenem.

Wioska Reine na Lofotach.

2013
Pewna dziewczynka twierdzi, że przez dobę była trzymana w zamkniętej trumnie. Mało kto w rodzinnej miejscowości jej wierzy, a dochodzenie utyka w martwym punkcie.

2015
Na brzegu fiordu znaleziono kasetę wideo z nagraniem dziewczynki zamkniętej w trumnie, Rino Carlsen zaś odgrzebuje dawną sprawę porwania, by dojść, co się właściwie wydarzyło. Tymczasem okazuje się, że nagranie być może wcale nie pochodzi sprzed dwóch lat…

Rino próbuje rozwiązać zagadkę dziwnych porwań dzieci.
Pierwszej dziewczynce nikt nie wierzy, ale Rino tak. 
Do tego zostają znalezione kości człowieka. Czy te dwie sprawy mają ze sobą związek? Okazuje się, że tak.
Podczas śledztwa, Rino odkrywa wiele rzeczy, które powoli doprowadzają go do rozwiązania zagadkowych porwań dzieci. A prawda jest dość szokująca. Rino trudno uwierzyć, że wiara może tak bardzo zaślepić rodziców, że skarzą swoje dzieci na cierpienie i wpoją im, że nie zostaną zbawieni, że są nieczyści.
Dla wybawienia ludzie wierzący potrafią zrobić wszystko.

Książka dość ciekawa.
Frode Granhus wykorzystał w tej książce kwestię religijną dla świadków Jehowy, którzy nie zgadzają się na przetoczenie krwi komuś z rodziny, żeby ta osoba została czysta i po śmierci trafiła do nieba. 
Małemu chłopcu zostaje przetoczona krew wbrew woli ojca, lekarz nie chciał pozwolić na to, aby on umarł. Od tego momentu ojciec chłopca wpadł w obłęd. Domowym sposobem chciał przetoczyć zdrową krew w syna, bo uważał, że wtedy zostanie on zbawiony. 
Czasami rodzice robią dziwne rzeczy dla wiary, ale to nie zmienia faktu, że syn powinien być ważniejszy dla ojca niż wiara.
Czytało się dobrze, ponieważ akcja rozgrywała się dość spokojnie, co ma swój plus. Główny bohater, Rino jest spokojny, nie jest nerwusem, jak większość głównych bohaterów. Działa rozsądnie, nie daje się ponieść emocją, stara się kalkulować zdobyte informacje na zimno.


Ocena: 4+

Jonathan Maberry - Fabryka smoków/ Recenzja

W Pacjencie zero Joe Ledger i jego starannie dobrany oddział z Wojskowego Departamentu Nauki ocalili świat przed plagą zombie, zaraz jednak trafiają w sam środek jeszcze większego kryzysu. Program inżynierii genetycznej posłużył do stworzenia najdoskonalszej maszyny do zabijania – żołnierzy hodowanych do walki, obdarzonych ogromną siłą, szybkością reakcji oraz całkowicie niewrażliwych na ból. Własny i cudzy. Brzmi jak koszmar jak z powieści o doktorze Moreau. Joe i jego oddział wkrótce będą musieli stawić czoło wielkim korporacjom, które zainwestowały miliardy w projekt, a do tego przeciwnikom wyhodowanym, by ich zabić. Aż można zatęsknić za zombie…

Joe sądził, że w swoim życiu widział już wiele.
Po poprzedniej "apokalipsie" plagi zombie, teraz musi zmierzyć się z czymś jeszcze gorszym. 
Co można osiągnąć dzięki inżynierii genetycznej? Otóż można bardzo wiele, jeśli się na tym zna. W pewnym miejscu powstają zmutowane genetyczne stworzenia.
Dzięki genetyce, zostają stworzeni żołnierze, którzy nie odczuwają bólu swojego i cudzego. Po prostu mają zabijać.
Ale to nie koniec. Całkowitym zaskoczeniem jest to, że na tajemniczym nagraniu, na którym widać myśliwych, pojawia się dziwne zwierzę... Jednorożec. Dla ludzi jest to istota z baśni, nierealne do życia w naszym świecie, a kilka osób widzi je na nagraniu.
Z czasem, gdy Joe i jego oddział, dzięki pomocy ze środka Fabryki smoków, dowiadują się rzeczy okropnych. Dzięki inżynierii genetycznej bliźniaki tworzą różne stworzenia, jakie bogacze chcą mieć a są one niemożliwe do normalnego stworzenia.
Walka jest trudna, ponieważ Joe i jego oddział musi znaleźć słabe punkty zmutowanych żołnierzy, których trudno zabić. Do tego musi zmierzyć się z osobistą tragedią, jaka go spotyka po spotkaniu w Fabryce smoków.

Książka naprawdę ciekawa. Autor pofantazjował na temat stworzeń baśniowych czy inżynierii genetycznej, dzięki której obecnie można stworzyć różne rzeczy, zaś w książce poprzeczka zostaje podniesiona dość wysoko i zostają tworzone genetyczne mutacje ludzi, zwierząt itp.
Minusem może być zrobienie z Joe'go takiego drugiego Chuck'a Norrisa. Podczas walki Joe mimo wielu poniesionych ran, złamań, zmęczenia, on walczy jakby nic mu się nie działo, jakby nie odczuwał bólu, nie poddawał się, nawet jeśli boli go niemiłosiernie.


Ocena: 4 +

Listopadowe podsumowanie czytelnicze

Listopad w sferze czytelniczej był dość słaby. Przeczytałam tylko trzy książki.

1. Alex Kava - Instynkt łowcy (5)
2. Stefan Darda - Nowy dom na Wyrębach II (1)
3. Maja Lidia Kossakowska - Bramy Światłości: Tom 3 (5)

W tym miesiącu najgorszą książką okazała się "Nowy dom na Wyrębach II" Stefana Dardy. Szkoda, bo pierwszy tom zaczynał się ciekawie.

Maja Lidia Kossakowska - Bramy Światłości: Tom 3/ Recenzja

Nad wyprawą do Stref Poza Czasem zawisło widmo utraty Abaddona. Świadomość, że nie ma nikogo, kto rozpozna Światłość u kresu poszukiwań, odbiera wszelką nadzieję na sens dalszej wędrówki. Nawet waleczna Sereda popada w zwątpienie i rozpacz. Jeśli utracili Daimona na najbardziej bezpiecznym etapie, jakie szanse mają bez niego? W krainie, gdzie niebezpieczeństwa pojawiają się jedno po drugim, gdzie nie można ani na chwilę opuścić gardy, bez opieki największego z wojowników stają się jagniętami wypuszczonymi pomiędzy lwy.

Nadchodzi ostateczny sprawdzian siły wiary.

Dla wszystkich.

Daimon i Lucyfer próbują wrócić do ekspedycji, która ma dotrzeć do miejsca, gdzie przebywa Pan. 

Razjel próbuje nadal udawać Lucyfera w Piekle, choć jest ktoś, kto chce się jego pozbyć i zaczyna się domyślać prawdy o nim.

Akcja rozgrywa się w dwóch miejscach. 

W Strefach Poza Czasem i w Głębi.

Sereda jest coraz bliżej swojego celu, Daimon i Lucyfer po wielu przygodach w końcu dołączają do wyprawy. Podąża za nimi inna wyprawa, gdzie jest Asmodeusz, który pragnie powrotu przyjaciela do Piekła i na jego tron. W Głębi zaś Razjel próbuje nadal udawać Lucyfera, co staje się coraz trudniejsze, ponieważ zostaje pozbawiony eliksiru, który sprawia, że utrzymuje wygląd Pana Piekła.

Wyprawa przez Strefy Poza Czasem jest niebezpieczna nie tylko ze względu na to, co czyha na bohaterów w dżunglach czy w górach, lecz ze względu na to, że bohaterowie zaczynają zmagać się sami ze sobą, ze swoimi różnymi lękami czy słabościami. 

Wyprawa ta sprawi, że każdy z bohaterów otworzy w końcu oczy na różne aspekty swojego życia i tego, co ich otacza. Będzie to dla nich bolesna lekcja życia. Dorosną i spróbują coś zmienić w sobie czy swoim otoczeniu. Wielu z nich dojdzie do tego, że stali się oni bardzo podobni do ludzi. Są bogaci, są biedni. Niektórzy żyją w luksusach, gdzie inni stale są głodni.

Dobro zatriumfuje, ale będzie miało ono gorzki smak dla niektórych bohaterów.

Dzięki swojej dużej wiedzy o mitycznych bogach i stworzeniach, autorka przenosi nas w świat, gdzie żyją różni bogowie, w których wierzyli ludzie od zarania dziejów. Dzięki opisom możemy dokładnie sobie wyobrazić, jak ci bogowie wyglądali, co dzięki nim mogło się dostać, co zrobić by ich nie rozgniewać. 

Styl pisania Kossakowskiej jest bardzo specyficzny. Posługuje się ona językiem prostym, często wulgarnym, ale w pozytywnym kontekście. Do tego przezabawne dialogi między bohaterami, którzy znają się na wylot. To jest pozytywne w książce, ponieważ mimo złych zdarzeń, niektórzy próbują rozładować emocje, by nie zwariować do reszty.

Anioły przeważnie są dobre, wychwalają pana, śpiewają hymny, opisywane są jako stróże, pulchne bobasy, zaś Kossakowska pokazuje je z całkiem innej strony. Ludzkiej. Uważa ona, że aniołowie są podobni do nas, mają swoje słabości, wzloty i upadki.

Stefan Darda - Nowy dom na Wyrębach II/ Recenzja

Akcja trzeciej części cyklu Wyręby rozgrywa się w ostatnich miesiącach 1996 roku. Po wydarzeniach, które miały miejsce pod koniec września, budowa nowego domu staje pod znakiem zapytania, a Hubert Kosmala zastanawia się, czy niebezpieczeństwo nie przywędrowało za nim do Lublina. Ewa Firlej ma wrażenie, że niebo runęło jej na głowę, ale to dopiero początek jej problemów z Mikołajem. Tymczasem w okolicach Wyrębów mają miejsce przerażające wypadki wiązane przez niektórych z tragiczną śmiercią Marty i jej nienarodzonego dziecka. Czy słusznie? A może niebezpieczeństwo czai się zupełnie gdzieś indziej...? Aby sprostać wyzwaniom stawianym mu przez los, Hubert musi skorzystać z pomocy swojego przyjaciela.

Nie no, błagam, co to ma być.
Z całej książki strasznie brzmi sam opis książki, a sama treść jest po prostu nudna i pozbawiona czegoś strasznego. Książka miała zapewnić czytelnikowi odrobinę strachu i opowieści o polskich demonach, a co dostaje? W sumie to nic, bo książka jest tak nudna, że szkoda gadać. Ani nic nie straszy, ani nic się nie dzieje poza opisami kim są płanetnicy i pokaz tego, co potrafią zrobić. 
Książka jest o niczym. 
Bohaterowie ciągle snują się pomiędzy miastami, prowadzą rozmowy o dupie marynie, nie zajmują się niczym pożytecznym. 
Autor książki chciał zapewne dobrze, ale powinien zakończyć cykl na poprzedniej książce, która też była dość słaba. Cykl o Wyrębach byłby ciekawy, gdyby autor bardziej skupił się na opowieści o tzw. strzydze, o której czasami jest mowa w książce. Niestety, autor skupił się raczej na niczym niż na demonie. 
Brakło tego dreszczyku emocji. Autor nie wykorzystał całego potencjału, jaki krył się w książkach.

Ocena: 1

Alex Kava - Instynkt łowcy/ Recenzja

W porównaniu do innych pomieszczeń tutaj panował bałagan. Na dużej korkowej tablicy wisiało mnóstwo zdjęć, przypięte jedno na drugim. Czasami widać było tylko grzywkę, nos czy oczy. Maggie poczuła, jak robi jej się niedobrze. To niemożliwe, żeby Dunn porwał i sprzedał aż tyle dzieci. Nagle jej uwagę zwróciło jedno zdjęcie. Objęci chłopiec i dziewczynka uśmiechali się do obiektywu. Podpis głosił: Brodie i Ryder. 10.10.01.

Agentka Maggie O’Dell jest niemal pewna, że na fotografii może być zaginiona przed laty siostra Rydera Creeda, z którym wielokrotnie pracowała. Wspólnie rozpoczynają śledztwo, by wreszcie ustalić, co przed laty stało się z Brodie Creed. Im więcej faktów poznają, tym bardziej dochodzą do wniosku, że niektórzy ludzie utracili resztki człowieczeństwa.

Maggie dostaje kolejne śledztwo.
To, co odkrywa na miejscu, jest dla niej szokiem. Otóż, na jednym ze zdjęć odkrywa napis Brodie i Ryder.
Już wie, że chodzi tu o Rydera Creeda, mężczyznę, który tresuje psy do poszukiwań ludzi, narkotyków itp. Brodie to jego siostra, która została porwana. Maggie postanawia poinformować o tym znalezisku Rydera, który bierze udział w dalszych poszukiwaniach swojej siostry. Do tego w jego życiu pojawia się znowu jego matka, która postanowiła porzucić syna, gdy ten wstąpił do wojska, bo jak twierdziła "Nie chciała stracić drugiego dziecka". Straciła syna, ponieważ nie chciała go w swoim życiu, choć on potrzebował wsparcia matki, która za bardzo skupiła się na swoim bólu po stracie córki. Zapewne uważała, że syn w wojsku zginie i ona nie będzie miała żadnego dziecka.
Przy okazji mężczyzna szkoli innego podwładnego, dawnego żołnierza walczącego w Afganistanie. Jego pierwsza akcja choć wydaje się dla Jasona źle wykonana przez niego, doprowadza go jednak do rozwiązania zagadki dzięki zaufaniu, jakim obdarzył psa.
Maggie i Ryder próbują rozwiązać zagadkę przy pomocy schwytanego Dunn'a. 
Kiedy zostaje znaleziona jedna żywa dziewczyna, Ryder i Maggie koniecznie chcą z nią porozmawiać. Ryder pragnie, by to była jego siostra. Ale czy to ona?
Z biegiem czasu, kiedy odkrywają nowe fakty związane z porywaniem dzieci, są oni bardzo wstrząśnięci tym, co ludzie potrafią zrobić i tym, kto pomagał porywać te dzieci.

Książka dość ciekawa, akcja zwarta i szybka, autorka nie leje wody, tylko skupiła się na tym co ważne. Nie rozwijała pobocznych wątków, które nic nie wnosiłyby do książki. Wplata sceny uczuciowe, ale nie robi tego nachalnie, że czytelnik ma ochotę rzygać tęczą, wręcz przeciwnie, są momenty, że Maggie czy Ryder myślą o swoich uczuciach do siebie nawzajem, ale nie robią tego przez kilka stron. Wszystkie uczucia są zawarte w kilku zdaniach, co jest dobre dla kryminału, gdy wplata się wątek miłosny.


Ocena: 5

1 Listopada/ W moim obiektywie

W dniu Zaduszek,

W czas jesieni,

Odwiedzamy bliskich groby,

Zapalamy zasmuceni

Małe lampki - znak żałoby.

Światła cmentarz rozjaśniły,

Że aż łuna bije w dali,

Lecz i takie są mogiły,

Gdzie nikt lampki nie zapali.

Władysław Broniewski "Zaduszki"